piątek, 1 kwietnia 2016

W zatraceniu wolność jest

Całkowite zatracenie
Błogie otępienie


Czerwono mi!
Krew…
Słodka, jak oranżada
Czerwona, jak marmolada
Jest jak
Miłość i Nienawiść


Tańczę…
ze słodkim cierpieniem.
Tańczę…
z roztrzaskanymi marzeniami.
Tańczę…
z rozszarpanymi snami.
Tańczę…
z potępionymi uczuciami.
Tańczę…
ze zgwałconymi myślami.


Kocham!
Nienawidzę!

Zatracenie.
A w nim… wolność!


Luty, 2009

piątek, 4 marca 2016

Verwirung

CONGERIA!
Cyrk na kółkach
     w chaotycznym łonie Eris
mieści się.
     
VERWIRUNG!
Pragnęli narzucić porządek,
  rozpruwając przeklęte Bogini trzewia.
Eskalacja chaosu,
  wypływającego szkarłatnym nasieniem. 
Sieg, heil Discordia!
Oddaj się
z zakrwawione szpony Babilonu.
     
ILLUMINATUS!
Oświeceni.
Nic, co dane Wam ujrzeć
        nie jest prawdą.
Szukajcie głębiej.
        Rzeczywistość jest iluzją.
        Rzeczywistość nie istnieje.
Żyjemy w rzeczywistości.
                 Pandemonium.
       
AUSSWEIFUNG!
Wejdź w złote jabłko
Babilonu Bogini.
             Czcij.
       
VANITAS!
Tyś podłym naczyniem
na Bogini nasienie.
    Czcij.

kwiecień, 2011

sobota, 27 lutego 2016

Psychodeliki 2

     Po raz kolejny wpadłam w psychodeliczne ramiona Urfausta. Tak mi w nich dobrze, tak błogo. Otula mnie swoim płaszczem, pachnącym tytoniem i kadzidłami. Ściska kurczowo, zawodząc przeraźliwie. Odtrąca mnie, by po chwili wyciągnąć dłoń i błagać, bym wróciła do niego. Szarpie  nerwowo, targa za włosy. A ja idę obok niego, przez te martwe ściany. . .

grudzień, 2011

niedziela, 14 lutego 2016

Błędne koło


     Bosą stopą stawiam niepewnie krok za krokiem. Biel i szarości wokół sprawiają, że pustoszeje moje własne jestestwo. Gubię się w korytarzach pełnych bólu, pożądania i spazmatycznych krzyków. Krzyczę i ja. Lecz wraz z głosem nie uwalniam kłębiącego się wewnątrz niepokoju. Biegnę. Ostre szpony świetlówek zdzierają ze mnie zachłannie biały kaftan, warcząc przy tym i piszcząc. Wyrywają moje ciało łapczywie od siebie nawzajem. Nie mogę uciec, wkoło jest tylko sterylna biel. Krzyczę, bo nie mogę się obudzić. Krzyczę, bo nie pozostało mi nic innego.
     Budzę się. Znów jestem w swoim realnym półświatku, wciąż jednak odczuwając niepokój. Moim ciałem targają nieustannie drgawki, rozglądam się nieufnie. Niby wszystko takie samo, a jednocześnie tak obce, niby wciąż jest stojąca tu od dłuższego czasu materia, a jednak czuję się tak pusto i samotnie. 
     Wstaję po raz kolejny, stawiając lewą nogę w miejscu, w którym pomarańczowe ostre światło walczy z mrokiem zalewającym mój pokój. Rzucam tęskne spojrzenie na zalaną kroplami niebiańskich łez szybę.
     Stojąc, kiwam się nieświadomie na boki. Me oczy zachodzą mgłą. Nie są mi potrzebne, kiedy kieruję się inną drogą. Odpływam w nieznane korytarze świateł. Gubię się w labiryncie uczuć. Zaczynam biec, tworząc błędne koło.



listopad, 2010

wtorek, 9 lutego 2016

Aufklärung

Potomkowie węża
powstaną
wyjdą z ukrycia.
   
Oświecą szkarłatem krwi
składając bogom ofiarę.
   
Zdeptają marne robactwo.
Bezlitośnie zasiądą na tronie we krwi.
   
Jad się rozprzestrzeni
przynosząc ukojenie
(ŚMIERĆ!)
i nowe życie.

maj, 2011

Auxilia